71 322 20 68, 71 322 76 82 skiba@skiba.edu.pl

CHANSONS MACABRES – Słodko gorzkie żale – czyli o rytuale przybijania

13 czerwca 2018, godz. 18.00
sala widowiskowa, SKIBA, ul. Niemcewicza 2

Słów kilka do publiczności, która być może zechce obejrzeć ten…
Spektakl oparty jest na motywach sztuki „Dzidziuś pana Laurenta” napisanej w 1972 przez Rolanda Topora.

„Dzidziuś Pana Laurenta jest pseudosztuką teatralną, parodią dramatu. Głównie dominuje tu czarny humor. Akcja składa się ze splotu absurdalnych sytuacji. Opowiada o Panu Laurent, który pewnego dnia przybił swoje dziecko na drzwiach frontowych swojego domu. Zdarzenie to jest żywo komentowane przez okolicznych mieszkańców. Między dialogami wplatane są śpiewy antycznego chóru .”
(wg Wikipedii)

Dla mnie sztuka R.T stała się inspiracją i zaczynem do poszukiwania znaczenia słowa „przybijanie”
Żyjemy w świecie w którym każdy ma możliwość jawnie lub anonimowo pyta , komentować, oceniać, krytykować, obrażać, epatować nienawiścią lub egzaltować się powierzchownie i sztucznie okazywaną sympatią i „miłością” Każde takie zachowanie w sensie pozytywnym czy negatywnym może być rozumiane jako element poddawania jednostki procesowi niekończącej się inwigilacji. Ja nazwałam to „rytuałem przybijania”

„Inicjacja nowo narodzonych to nie bal dobroczynny, lecz niezbędny element naturalnej selekcji .A nawet można powiedzieć superselekcji.. tak naprawdę mamy niewielkie możliwości. wpływania na rzeczywistości. A więc ważną rzeczą jest, by trafić z narodzinami na dobre miejsce i dobry czas'” ( R.T)

W kontekście formy i struktury CHANSONS MACABRES nawiązuje do correspondance des arts (z fr. wspólnota sztuk). W spektaklu wykorzystujemy elementy muzyczne, muzyczno-taneczne, zabawę w teatr improwizowany z wykorzystaniem tekstów R.T Całość zakomponowana jest w narracji „biura poszukiwań surrealistycznych”.
Jeżeli ktoś z publiczności zostanie poruszony, zachwycony lub zdegustowany spektaklem to znaczy , że pozostała w nim „nieprzybita” i niezależna wolność odbierania i poszukiwania sensu w działaniach , które być może już nie mają sensu
Yola Wesołowska

Inscenizacja, reżyseria i aranżacja nagrań – Yola Wesołowska
Kompozycje chóralne – Zuza Witczak
Instalacje scenograficzne – Ania Morawiecka i Daria Milecka
Muzyka i miksy – Yola Wesołowska & Stan Michalak
Choreografia taneczna – Natalia Kozakiewicz i Marta Marzec 
Realizatorka światła i dźwięku – Sylwia Wierzbicka
Elementy scenograficzne, ustawienia świateł i wsparcie techniczne – Maciej Prosek i Bronisław Minałto

Pan Laurent – Mikołaj Brzóska
Roland Topor – Kamil Kowalski
Pani Fleury – Nicole Klimpel
Pan Fleury – Piotr Sendra
Dziennikarka – Aleksandra Habowska
Obserwator zdarzeń – Dariusz Owczarek
Pani Genette – Natalia Majewska
Chłopczyk – Cezary Owczarek
Panna Maud – Dagmara Antoniszyn
Femme musicien – Zuzanna Pander
Naga kobieta – Zuzanna Król
Miejscowa fotograf – Martyna Kazimierczuk
Panna Teresa – Karola Pawlak
Panna Zuzanna – Wiktoria Gajzler
Turystka I – Amelia Milówka
Panna Klaudyna – Małgorzata Chabińska
Turystka II – Łucja Owsiany
Turystka III – Donata Jach
Świadek – Radosław Łazarz
Dziewczyna – Paulina Wojtaszek
Tancerka I – Natalia Kozakiewicz
Tancerka II – Marta Marzec
Koordynatorka działaniowa – Eliza Pietrzak
Koordynatorka zdarzeniowa – Nikola Czarniecka

W spektaklu wykorzystano wiersz „Bloody Mary”- R. Topora
fragment koncertu e-moll F. Chopina, “Nocturne for Violin and Piano” – J. Cage i „Quaerite Dominum” w wykonaniu chóru pod kierunkiem T. Kozubka.

Podziel się: